کوچه ی پرستاری...پلاک 46

درختان خشک و عریان بودند، آسمان ابری شاید هم صاف و بی ابر بود. وقتی در دومین ماه سرد سال به هم ملحق شدیم و چهل و ششمین فصل کتاب عشق پرستاری را آغاز نمودیم، با هم عهد بستیم همچون درختان، سبز شویم و در لباس سفید محبت ناجیان عشق باشیم.

این وبلاگ کاری است از دانشجویان دوره 46 پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران.

دیروز ، من و باران

پنجشنبه, ۷ دی ۱۳۹۱، ۰۶:۱۷ ب.ظ
تنهایی ، امید ، انتظار

چقدر زیبایند

انسانی که در تنهایی خویش به حجمی از درد دچار است

و کورسویی امید دارد

و انتظار وصال می کشد

و باران...

شبنم یخ زده ی که بر پنجره های انتظار می نشیند و امید آن دارد که آفتابی او را به اقیانوس بپیوندد

چه زیبا چرخش در طبیعت است ،

آفتابی که قطره را از اقیانوس دورش می سازد و به آغوش ابر می کشاندش

دوباره او را به دریا می رساند

خوش بحال قطره !

افتابش هر روز می تابد تا او در دریا به روز مرگی جریان دچار نشود  و در صحرا به مردابی بی حرکت!

                                                                                             

                                                                                      یک باران و "امید" را اینهمه  درد!

                                                                                          قطره ای به مرداب افتاده ام

                                                                  

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۱/۱۰/۰۷
دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی تهران

نظرات  (۴)

خوش به حال قطره!
مرسی ...
۱۰ دی ۹۱ ، ۰۷:۵۱ حسین تیموریان
شبنم یخ زده لطیف ترین تمثیل برای انسانی است که فهمیده است برای رسیدن به دریا اول باید آفتاب آبش کند و هر وقت یخش آب شود بیش از پیش مستعد دریا شدن است به شرطی که کورسوی امید اش تبدیل به کوه امید شود اما انسان به نظر من حق ندارد خودش را مرداب بداند آفتاب برهمه هستی میتابد ما مرداب نیستیم نه به خاطر خودمان بلکه به خاطر گل روی آفتاب...


این نشان کوته نظری من در نگریستن به آفتابم است

شاید این تعریفی که از خود داده ام بدلیل اینست که بعضی وقتا از آفتابم غافل میشدم ...یعنی شبنم یخ زده ای بودم که با غفلتی که نسبت به افتابم داشته ام به مردابی افتاده ام که حتی افتابم نیز از آن خبر ندارد و از به دریا پیوستن دور مانده ام
حرفای من آرزوهای من و آمال من است دنیای که خویشتن خویش در آن می زیم را کورسوی امید به حرکت وا داشته است اگر کوهی از امید بود که از اول نسبت به افتابم غافل نمی شدم . این یک حقیقت است و حرفای من بیشتر حقیقت یک جریان در واقعیت زندگی من است نه صرفا یک تخیل شبه شاعرانه! و اینکه بیشتر روی امید اصرار میروزم به آن دلیل است که بیشتر از هر زمانی به آن نیاز دارم و به آن ایمان آوردم .و از طرفی با سنخیتی که با عشق دارد عشق یعنی ناراحتی گذشته را و نا امیدی به آینده را فراموش کنی و در حال زندگی کنی یعنی به زمان بپیوندی.پس امید وعشق دو سلاحی اند که لازم و ملزوم یکدیگر !امید عشق می افریند و عشق امید میدهد ...و هر دو انتظار میخواهند یا همان صبر و تلاش!
کاش امید ابدی بود...
ممنون
اندکـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی صبر!
سحر نزدیک است؟


بقول سعدی:

این رسم وفا بود که بی دوست بنشینمو صبر پیش گیرم

دنباله ی کار خویش گیرم؟؟



بقول حافظ :

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها
همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها

نه سحر نزدیک نیست.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی